Friday, September 21, 2012

Chapter 1: "The Unexpected"


“Parang awa niyo na mga braincells gumana kayo.” Mangiyak-ngiyak na sa sabi ni Mac Bria Fernandez. Kailangan niya na kasing matapos ang nobelang ginagawa dahil malapit na ang deadline nito. Sa edad na bente quatro ay isang kilalang manunulat na si Mac. She’s a novel writer. Hilig niya na talagang  magsulat simula noong nabubuhay pa ang mga magulang niya.
Namatay sa isang plane crash ang kanyang magulang. Mac and her family spent a very wonderful time together in Hongkong. She still remember how
many times she said to her parents that she wants to go abroad even if it means that they just have to take a vacation. And while they’re on their way home, the plane that they’re riding on crashed. The only thing that she remembers that time was when her parents protect her so much just to make sure that she’s going out on that plane alive.
Sa murang edad inayawan niya ang mabuhay. She hates herself so much because she’s the one who put her parents to their last breath. Until Sam her best friend said that she needs to get up, that her parents didn’t protect her just to waste her chances, and that she must go on and live her life stronger than before.
Kaya heto siya ngayon. A very strong independent woman. Kaso may writers block nga lang ngayon.
“Saan na ba kayo mga braincells? Please naman.” Namomoblemang sabi ni Mac.
“Mac! Yoohoo! Where are you?” sigaw nang isang babae.
“Oh God! Not now.”
“Mac! Nandyan ka lang pala! Bakit hindi ka sumasagot?” lintanya ni Sam na kadadating lang.
“Sam I’m busy. Can’t you see?”
“Busy daw, eh ni wala ka pa ngang masyadong nasusulat!” tumatawang sabi ni Sam.
“Maya Samantha Salvador I have no time for visitors right now.” Sabi ni Bria na nakatingin parin sa kanyang laptop.
“For your information Mac Bria Fernandez I am no visitor to you boo, I’m kind of a family to you remember.” Pagtatama ni Sam na may ngiti parin sa mga labi.
“Yeah, yeah. So why are you here?”
“Wala lang naman. Sinisiguro ko lang kung natabunan ka na ba nang libro or something.” Sabi ni Sam na umupo sa kama niya.
“Now you know that I’m still alive and still kicking pwede ka na uling umuwi.” Pagtataray ni Mac.
“Well, tinatamad pa akong umuwi. Mac lets go out and have some fun naman. Ngayon lang ulit ako nagkaroon nang time na makalabas nang Classique.”
Kababata ni Bria si Sam since they were just having their first baby tooth. Nang mamatay ang mga magulang niya ang pamilya ni Sam ang nagalaga sa kanya. Itinuring siya nang mga ito na parte siya nang pamilya.
Her parents and Sam’s parents are old friends. Dapat nga daw ay kung lalake lang daw siya o si Sam naman ang lalake ay ipagkakasundo pa nila. Tita Rowena and Tito Ricardo treat her like their own daughter. Lalo na si Lolo Melvin at Sam.
Tita Rowena and Tito Ricardo are planning to have their second baby. Sam and Mac are only seven that time, and Mac’s parents are still alive. Sam is so excited to meet her baby sister. She still remember how many names that Sam wants her baby sister to have, Until one day Tita Rowena lost her baby at her six months of pregnancy.
Sam didn’t talk to her for weeks, she only cried. Mac only waits for Sam to recover, one day at a time. And after a year, her parents died. That’s why they treat her like their own Granddaughter, daughter, and a sister.
“Sam I can’t. Can’t you see I’m busy? You know naman na sasama ako sayo kung hindi lang ako busy.” Mahinahong sabi ni Mac.
“Sige na Mac. Tsaka look you have your writers block right now. It’s a sign, don’t you see? Natuyo na daw mga braincells mo, you really need a break.” Hindi nagpapatalong lintanya ni Sam.
Tinitigan lang ito ni Mac pinagiisipan kung sasama ba siya sa kaibigan.
“What? Sige nga sabihin mo sakin kung kailan ka huling lumabas nang lungga mo para isalba ang social life mo?”
“Okay! You win.” Suko ni Mac.
“Yun oh! Sabi na eh malakas parin ang mga paawa effect ko.” Pumapalakpak at tumatawang sabi ni Sam.
“Where are we going anyway?” Aniya habang kinukuha ang twalya.
“Basta! Ako na ang bahala dun! Makikigulo lang naman tayo nang party. Kaya yung pinakamatinong damit mo ang suotin mo ah!”

No comments:

Post a Comment